λύπη

λύπη

Ποίηση | Εκδόσεις Andy’s Publishers | 2021

Λέγεται, συχνά, κυρίως στην ηλικία εκείνη, που είθισται ν’ αποκαλείται και παράταση* (και συνήθως συμφωνούμε την ίδια στιγμή, χωρίς ίχνος δισταγμού), ότι η ζωή είναι μικρή. Μεγάλη είναι πίσω μας «η θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων». Άλλα και μπροστά μας, αντίθετα με την αισιόδοξη καβαφική εικόνα, ένας άγνωστος αριθμός κεριών, που δεν έχουν ανάψει ακόμα, αμφίβολο κι εάν ανάψουν ποτέ και τι θα φωτίσουν πάνω από ένα λεύκωμα κεκοιμημένων με όσες σελίδες μένουν λευκές. Και οι γεμάτες ήδη με φωτογραφίες μνήμης, παγωμένες μορφές σε εικαζόμενη ευτυχία, να εκλύουν εξ αντανακλάσεως νοσταλγία, θλίψη, πένθος.

Είτε το περί ου ο λόγος λεύκωμα φυλάσσεται σε κάποιο συρτάρι, είτε ανήκει στο μυαλό μας, δεν παύει να αποτελεί, θέλουμε δεν θέλουμε, αναπόσπαστο στοιχείο της ζώσας ζωής μας και μαρτυρία της παρελθούσης, καθ’ ον τρόπο το φως πεθαμένων άστρων επαληθεύει διά της αφίξεώς του στην όρασή μας, όχι μόνον εκείνων των άστρων, άλλα και την δική του πλέον αυτόνομη ύπαρξη.

Έτσι και το φως των κεκοιμημένων μας μεταλαμπαδεύεται στου καθενός μας την λευκή σελίδα, καθώς το Άγιο Φως από κερί σε κερί την νύχτα της Αναστάσεως, αλλά κατ’ αντίθεση προς την Θεία Ανάσταση, την ώρα της ανθρώπινης κοίμησής μας. Το συμπαγές αυτό φως διαχέει λύπη.

*ΥΓ. «Το ματς της ζωής του είχε τελειώσει-τώρα έπαιζε την παράταση», Μανόλης Αναγνωστάκης, 1983

 

Κριτικές – Δημοσιεύματα

 

Χαρακτηριστικά

Εξώφυλλο και σχέδιο σελ. 134: Θάλεια Στουραΐτη
Σχέδιο σελ. 8 καί 34: Αντιγόνη Τσάρα
Επιμέλεια έκδοσης: Σταύρος Κρητικός
Ημ. Έκδοσης: 2021
Σελίδες: 138
ISBN: 978-960-565-360-6
Σχήμα: 15×20,5
Αρχείο σε HD μορφή 

Διαβάστε ένα απόσπασμα από το βιβλίο

pdf-outline